Funkcja: naczelnik wojskowy woj. mazowieckiego

Stopień wojskowy: pułkownik WP

Literat, historyk, krajoznawca.
Urodził się w rodzinie ewangelickiej (ojciec-Fryderyk, matka-Salomea z Krajewskich). Hugenocka rodzina Callierów przybyła do Polski w XVII wieku. Jego ojciec rzadko bywał w domu, dlatego wychowaniem Edmunda i jego brata Oskara zajmowała się przede wszystkim matka. Znaczący wpływ na Edmunda miała też znajomość z Andrzejem Niegolewskim (byłym pułkownikiem wojsk napoleońskich, uczestnikiem legendarnej szarży pod Samosierrą). Pułkownik Niegolewski często bywał w domu Callierów.
W latach 1843-1847 był uczniem niemieckiego gimnazjum w Poznaniu. Następnie uczył się handlu u Magnuszewskiego i Freudenreicha. Podczas wojny szlezwickiej 1848-1850 wstąpił do armii pruskiej. Później został z niej jednak zwolniony z powodu słabego zdrowia. Następne pracował w biurze landratury we Wrześni.

W 1854 roku w czasie wojny krymskiej (1853-1856) wyruszył pieszo do Francji i zaciągnął się do Legii Cudzoziemskiej. Brał udział w walkach m.in. pod Sewastopolem. Podczas walk na Krymie dosłużył się stopnia sierżanta. W 1859 roku wystąpił z Legii Cudzoziemskiej. Po powrocie do Poznania udzielał lekcji języka angielskiego, francuskiego i włoskiego.

Po wybuchu Powstania znalazł się w Środzie. Tam korzystając ze wsparcia finansowego Komitetu Działyńskiego utworzył oddział. Po przekroczeniu granicy wraz ze swoim oddziałem połączył się z oddziałem Kazimierza Mieleckiego. 22. marca w bitwie pod Olszakiem (Pątnowem) odznaczył się męstwem jako dowódca piechoty. Odniósł w tej bitwie ciężkie rany. Po wyleczeniu z ran (maj 1863) został naczelnikiem wojskowym woj. mazowieckiego (czerwiec 1863).
Od maja do sierpnia 1863 stoczył kilkanaście bitew i potyczek: pod Dobrzelinem, Wachowem Kościelnym, Grochowami, Izbicą, Brzozowem, Sobotą, Złakowem, Jackowicami, Buczkiem, Mrogą.

Nie zgadzając się z poglądami RN podał się do dymisji (sierpień 1863). 2 II 1864 przywrócono mu stopień pułkownika i wyznaczono na głównego dowódcę oddziałów w Prusach Wschodnich z przeznaczeniem do wejścia w Płockie. Nie zdołał wykonać tego zadania, gdyż na skutek zdrady został złapany przez pruską policję. W 1864 roku Calliera i 148 innych Polaków sądzono przez kilka miesięcy w wielkim procesie. Callier został skazany na rok twierdzy.
W 1866 opublikował „Trzy ustępy z powstania”, które napisał w więzieniu.

Przez wiele lat pracował jako dziennikarz i wydawca prasy. Pełnił funkcję administratora „Dziennika Poznańskiego”. W latach 1871-1874 redagował i wydawał pismo „Tygodnik Wielkopolski”. Napisał wiele prac o tematyce geograficzno-historycznej.
Jego grób znajduje się na Cmentarzu Zasłużonych Wielkopolan w Poznaniu.