Tatarzy polscy nie wzięli masowego udziału w Powstaniu ani nie utworzyli własnych oddziałów (tak jak to miało miejsce w czasie Powstania Listopadowego). Ale społeczność Tatarów udzielała znaczącego wsparcia walczącym oddziałom. Zaopatrywano oddziały w broń, amunicję, żywność. Często Tatarzy zapewniali powstańcom schronienie.

Wielu Tatarów walczyło w oddziałach powstańczych działających na Podlasiu, Białostocczyźnie, Suwalszczyźnie czy Grodzieńszczyźnie. Można przemierzali powstańcze szlaki jako szeregowi żołnierze czy oficerowie m.in.: w oddziałach płk Szaniawskiego, płk Ramotowskiego-”Wawra”, płk Krysińskiego, płk Wróblewskiego, płk Kobylińskiego, braci Ejtminowiczów.

Niezwykle zasłużoną dla Rzeczypospolitej była rodzina Tuhan-Baranowskich. Wielu jej członków walczyło w oddziałach powstańczych (np. Adam Tuhan-Baranowski dowodził oddziałem żandarmerii). Ale i w tej rodzinie, tak jak i w każdej rodzinie, zdarzali sie renegaci i zdrajcy. Aleksander Mirza Tuhan-Baranowski jako carski oficer i zdrajca został zasztyletowany przez oddział sztyletników.

Tatarzy, podobnie jak i Polacy, zapłacili ogromną cenę za udział w Powstaniu i buntowanie się przeciw carowi. Wielu zostało zesłanych na Syberię na katorgę.